پس از ورود ابزار پیشرفته دوران کنونی به عرصه علم و فنآوری در ایران، دانشگاهها و مراکز علمی بر آن شدند؛ تا ضمن آشنا شدن با این تکنولوژی، به طور شایسته از آن بهرهمند شوند.
مؤسسه فرهنگی یاسین نیز در کنار این نهادها و مراکز، در حوزهی دین و معارف اسلامی گام به این وادی نهاد. در سال 1373 با همت جمعی از طلاب و فضلای متعهد و علاقمند به این دانش اولین گام برداشته شد. جمع حاضر، تلاش کردند با فراگیری علوم و فنون رایانهای، شیوهای استفاده بهینه از رایانه در امر تدوین و نشر معارف دین را شناسایی کرده و بهترین مسیر را پیادهسازی نمایند.
پس از آشنایی کامل با رایانه و متدهای برنامهنویسی، آن هستهی اولیه تشکیلاتی شکل گرفت. عدهای از طلاب و فضلا که مسلط به رایانه بوده و دروس عالی حوزه را نیز طی کرده بودند؛ در کنار چند متخصص کامپیوتر که علاقهمند به فعالیت در حوزهی دین بودند، اعضای این گروه گردیدند.
به دنبال تشکیل جلسات متعدد و مشورتهای فراوان با متخصصین امر، اعضای گروه تصمیم گرفتند؛ ساختاری منظم تعریف کنند و لجنهای منسجم، با برنامهای بلندمدت شکل دهند.
در پی این امر، از میان گروه یاد شده، عدهای به عنوان هیأت مدیره برگزیده شدند تا راه کارهای قانونی و امور مربوط به تأسیس مرکزی، جهت بسترسازی و نهادینه کردن امور پژوهشی در قالب رایانه را پیگیری نمایند.
با تلاش مستمر و پیگیریهای انجام شده، سرانجام، اعضا تصمیم گرفتند اساسنامهای تنظیم کرده و مرکزی جهت تحقیقات رایانهای ایجاد نمایند.
بدین ترتیب پس از انتخاب مدیرعامل و ثبت در مرکز اسناد، «دفتر تحقیقاتی یاسین» متولد و تأسیس شد و همزمان با میلاد کریم آل محمد(ص)، به طور رسمی فعالیت خود را آغاز کرد.
محورهای اصلی فعالیت دفتر، با توجه به اساسنامه، موارد ذیل است:
1. قرآن؛ شامل علوم قرآنی، تفسیر، ترتیل، پژوهش، آموزش و...
2. حدیث؛ پژوهشهای حدیثی، ترجمههای متنی و تصویری، دستهبندیهای موضوعی و...
3. معارف شیعی؛ تحلیل و بررسی زندگانی معصومین(ع)، تاریخ، سیره و....
4. فرهنگ عمومی
5. آموزش
این دفتر، پس از سالها فعالیت مستمر و تولید چندین نرمافزار در محورهای یاد شده، به «مؤسسه فرهنگی یاسین» تغییر نام داد و با این اسم، عضو شورای عالی انفورماتیک ایران گردید.
دفتر تحقیقاتی یاسین، آغاز فعالیت خود را به طور محدود و با ده نفر از نیروهای متعهد و متخصص علوم اسلامی و کامپیوتری شروع کرد. این مجموعه که شامل طلاب فاضل و مهندسین رایانهای بود به تدریج رو به گسترش نهاد.
ضرورت این امر از جهات متعدد، واضح بود. بهویژه از دو جهت:
1. خلأ فرهنگی شدید: با توجه به جدید الورود بودن رایانه در آن زمان، چندان برنامههایی برای ایرانیان در محورهایی که قبلاً ذکر شد، وجود نداشت و خلأ به خوبی محسوس بود. ضمن این که هجمههای فرهنگی با استفاده از خلأ موجود، در پی رخنه به داخل کشور و از بین بردن فرهنگ ملی ـ مذهبی بود.
2. با توجه به نیاز جامعه، بویژه نسل جوان از طرفی و امکان پاسخگویی به نحو مطلوب از سوی دیگر، زمینهی فعالیت فراوانی وجود داشت.
با عنایت به موارد یاد شده، ضرورت توسعه امری بیّن مینمود. بنابراین، موسسه، توسعه خود را در دو محور قرار داد:
الف) بخش نیروی انسانی
تعداد نیروهای فنی و پژوهشی، هر چند در ابتدای تأسیس کافی به نظر میرسید. اما با ادامهی فعالیتها و روند رو به رشد، زمینهها و نیازها کمبود نیرو احساس میشد؛ همچنین شتاب فزاینده علم و تکنولوژی در این عرصه موجب شد گامهای سریعتر در راستای رسیدن به نقطه مطلوب برداشته شود.
برای نیل به این اهداف، لازم بود توسعهی همهجانبه در دو قطب مؤسسه، صورت پذیرد بدین جهت در هر دو معاونت فنی و پژوهش توسعه در دو قسمت ایجاد شد:
الف) توسعهی کمی: تعداد نیروها افزایش صد در صدی (100%) داشت. یعنی نیروهای پژوهشی در تمام گروهها و بخشها از میانگین متوسط 5 و 6 نفر به 12 نفر و نیروهای فنی در بخشهای برنامهنویسی، گرافیک و صوت از 10 نفر به 20 نفر افزایش یافت.
ب) توسعه کیفی: تمامی افراد شاغل به تناسب نوع فعالیت از آموزشهای روز بهرهمند شدند. در این راستا برنامهنویسان و گرافیستها از بیشترین دورههای آموزشی سود جستند. به گونهای که یک چهارم از ساعات حضور خود را در امور آموزشی صرف مینمودند.
ب) بخش فنی:
سرعت رشد تکنولوژی، موجب شد یاسین، خود را با دنیای علم و فنآوری همراه سازد بدین جهت باید عوامل و اسباب رشد و بالندگی خویش را در راه رسیدن به آرمانهای اصولیاش هموار میساخت.
اولین گام در این جهت، ارتقاء سیستمهای مورد استفاده بود تا با کمک آن برنامهنویسی، طراحی و سایر نیازهای نرمافزاری به طور مناسب برآورده شود.
خرید سختافزارهای استاندارد و دارای کیفیت بالا در جهت رفع نیازهای تمامی بخشهای فنی از دیگر فعالیتهای مهم در این زمینه بود.